วันพุธที่ 24 มีนาคม พ.ศ. 2553

แปลกดีทุกครั้งที่เวลาอยากจะเขียนอะไรสักอย่าง มันมักจะนึกออกในตอนที่ไม่ได้นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์กับหน้ากระดาษเปล่าๆ บรรทัดแรกที่จะต้องเขียนลงไปเป็นเรื่องที่ยากที่สุด เพียงแต่ว่าลองหันหลังปิดคอมพิวเตอร์สะบัดตูดออกไป ความคิดมันจะไหลออกมาจากไหนไม่รู้ หรือในหัวสมองคนมันมีความรู้สึกพิเศษ ยิ่งเวลานอนบนเตียงมืดๆ ที่นอนนุ่มๆ ผ้าห่มไหมpasaya ไม่ มันจะนอนไม่หลับถ้าไม่ได้ทำไรก่อนนอน เช่น โทรศัพท์ เล่นคอม แล้วเรื่องที่อยากจะเขียนพรรณาก็จะออกมา

บ่อยครั้งเหลือเกินที่เวลาเห็นหนังสือดีๆสักเล่ม หนังคมๆสักเรื่องแล้วได้แต่สงสัยว่า เค้าใช้เวลานานมั้ยในการใช้คำพูด ในชีวิตประจำวันคนพูดกันยังงี้เหรอ แน่นอนว่าไม่ใช่เราคนนึงละ นอกเสียจากตอนแซวกันในกลุ่มแต่ออกจะเป็นเชิงด่าซะมากกว่า

ในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องน่าอัพเดทมากมายกับบลอคที่ไม่มีคนอ่านเพราะไม่ได้เผยแพร่ที่ไหนนี้ ไม่รู้ว่าจะคลิกเผยเพร่ไปทำไม น่าจะเปลี่ยนเป็นคำว่า flush it? forget it? สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ ไม่รุ้ว่าจะเร่มจากอะไรก่อนดี ตั้งแต่เรื่องงาน ยันไปถึงเรื่องชาวบ้าน

แรก เรื่องงาน ช่วงที่ผ่านมางานไม่เป็นสุขเลย เวลานอนกับช่วงตื่นเริ่มกลับมาสู่รูปแบบเดิมคือ หลังเที่ยงคืน ละไม่ก่อน เก้าโมงเช้า เกินไปสัก สอง นาทีก็ยังดี เวลาทำงานคือช่วง สิบโมงถึง สี่โมงเย็น ดูเป็นงานสบายๆง่ายๆ ดันนั้นมันมักจะมาคู่กับคำแดกดันว่า "ดีเนอะ งานสบาย เงินก็ดี รับสมัครคนงานเพิ่มมั้ย" คำตอบคือ "ไม่!" ทำไมคนเรามักจะมองว่าความสบายอยู่ที่ เงินกับเวลา ทั้งที่จริงๆแล้วมีอะไรมากกว่า โดยเฉพาะเงิน ไม่ได้มากกว่าที่อื่นเลย แม้จะอาหารกลางวันฟรีก็ตาม และเราก็เลือกไม่ได้ว่าจะทานอะไร

สอง ความรัก สาม คาราโอเกะ การรวมกลุ่มแปลกๆ